Aforizma - Për kopshtet

 

“Zoti fuqiplotë fillimisht krijoi kopshtin…
freskimin më të madh të shpirtit të njeriut.
Pa kopshte,
pallatet dhe ndërtesat,
s’janë gjë tjetër,
veçse punë të trasha, të dorës së njeriut.”
Francis Bacon
(1561-1626)
*
“Dhe kështu…
… Zoti në lindje të Edemit,
mbolli një kopsht
dhe aty pastaj,
vendosi njeriun, të cilin ai e pat krijuar.”
Genesis 2: 8-9
*
“Unë mendoj se,
ka aq shumë lloje të ndryshme, kopshtesh,
sa edhe lloje të ndryshme poezish.”
Joseph Addison
(1672-1719)
*
“Të humbësh ndjenjën e prekjes së lules,
do të thotë,
të pësosh ndarjen me botën,
në shkallën më të lartë.”
Albert Camus
(1913-1960)
*
“[Në një peizazh ku ve dorë njeriu,]
gjithmonë duhet të çfaqen bukuritë natyrale
dhe,
të fshihen difektet natyrale.”
Humphrey Repeton
(1752-1818)
*
“Do të desha që kur të më vinte fundi,
vdekja,
të më gjente në kopsht, aty pra, duke mbjellë……
Michel Eyquem de Montagne
(1533-1592)


 

Van Gogh, Kopshti prapa shtëpisë, v. 1888

 

 

Para disa kohësh, një qiparis i limontë mu tha.
Unë, që këto punë i di fort mirë o miku im dhe që e di se edhe bima ka shpirt, paçka se Aristoteli dhe Platoni për njëzet vjet mes tyre, debatonin nëse bimët kanë apo jo shpirt, e pra unë që e di më mirë se ata dhe që jam i bindur që bima ka shpirt, vendosa ta shoh këtë punë, pra: Pse ai qiparis i limontë që e pata mbjellë në një varele të madhe dhe që e mbaja gjithë kujdes, diku aty në krye të ballkonit, mu tha?
Dije! ” Më pat thënë dikur, një bujk i vjetër prej Voskopi, “kur bima vdes pra thahet, në do të dish se çfarë e ka munduar shpirtin e saj, duhet pra me patjetër t’i shikosh rrënjët.
Vendosa pra, të bëj autopsinë dhe të shoh arsyet përse ai qiparis i limontë mu tha.
Pasi ia preva gjithë keqardhje degët e thata, asaj qënieje të vdekur që për shumë kohë më pat dhënë kënaqësi dhe pasi e bëra cung, sa nuk e shihja dot ashtu të shëmtuar, e nxora duke psherëtirë, siç ish, kallëp, me gjithë dhè prej varelit ku e kisha mbjellë.
Gjithmonë punët do t’i marrësh me rradhë” më pat thënë plaku, “Çdo shtresë dheu që mbështjell rrënjët, ka kuptimin e vet, madje, sa më tepër rrënja të depërtojë, të mlekset, të ndërthuret me dheun, aq më tepër shpirti i saj, ka dhënë e ka marrë me të, ose më saktë, aq më tepër ajo shtresë ka luajtur rol në shpirtin e bimës.
Vura re se shtresën e jashtme të dheut, që mbështillte rrënjët e qiparisit tim të limontë, pak rrënjëza e kishin depërtuar. Mu kujtua menjëherë, se ajo ishte shtresa ime e dheut, ishte dheu tim, dheu që i kisha hedhur asaj bime të dashur, kur pasi e nxora dikur plot kujdes, me gjithë dhè, kallëp prej saksisë ku e kisha blerë, e rimbolla atë pastaj në varele. E pra, duket dheun tim, nuk e kish patur për shpirt, qiparisi im i limontë.
Pse vallë? Unë bëra të pamundurën, për t’i dhënë gjithçka asaj bime, e përpunova dheun me torfë, e ushqeva me pleh, e qërova nga të gjitha që mendoja se mund ta dëmtonin atë bimë të dashur, e vadisja vazhdimisht, përse vallë rrënjët e saj nuk kishin depërtuar në të? Përse vallë  ai dhè që i kish gjithë të mirat, nuk i pati hyrë asaj bime në shpirt? Përse?
U trishtova, nuk më erdhi mirë dhe me zemër të thyer, kujtova porosinë e mëtejshme të bujkut të vjetër:
Në raste të tilla, nuk e ke fajin ti, as dheu për rreth, duhet që ta shohësh punën më thellë!
Edhe më i shqetësuar, me kureshtje më të madhe, duke vazhduar autopsinë time, i pezmatuar, i hoqa me kujdes gjithë shtresën e dheut të mirë që i pata hedhur dikur asaj bime tashmë të tharë dhe dola kështu në shtresën e dheut të saksisë, pra të jetës që ajo pati bërë, përpara se unë ta bëja timen, të jetës pra, përpara se të rimbillej tek unë.
Edhe këtu qiparisi im i limontë, pak rrënjë pati lëshuar ndonëse në atë saksi kish pas jetuar vite më shumë, sesa tek unë.
Dukeshin rrënjët që ishin të vjetra, të ashpra, të dobta.
Dhe në qoftë se edhe në këtë shtresë nuk kupton dot shkakun - më pat thënë plaku - atëhere dije, se atë do ta gjesh tek buka e dheut!
Oh, buka e dheut! Aty i gjen të gjitha, aty rri shpirti i bimës, aty rri mëndja e saj, aty i rreh zemra, aty i ka sytë, aty i ka lotët, aty ajo psherëtin, aty lëngon, aty kënaqet, aty gëzohet, aty ngazëllehet, aty i qesh e aty i pëlcet buza, aty, aty, aty. Nuk ka rëndësi sesi është buka e dheut, nuk ka rëndësi! Ai dhè qëndron mbi të gjitha llojet e dherave, është bukë. Bimës nuk ia ndan dot atë dhe as ajo, nuk mund të ndahet dot prej tij, kudo që të rimbillet, kudo që të shkojë, kudo që të përfundojë, sado që të zhvillohet, sado që të mbrothësojë, sado që të përparojë, apo sado që të vuajë… do, s’do… do, s’do. Ajo pra, do ta marrë atë gjithmonë me vete, gjithmonë, gjithmonë, e shtrëngon fort, shumë fort, nuk e le, sa të rrojë e të jetë. Ajo pa të nuk jeton dot, thahet, vdes, pa të nuk mendon dot, pa të nuk frymëmerr dot. Dhe kuptohet se edhe buka e dheut e mban gjithmonë bimën, në gjirin e vet fort, nuk i ndahet asaj, kurrë, kurrë dhe s’ka sesi.
Këtu pra rri shpirti i saj, këtu pra do ta gjesh shkakun, këtu do të gjesh thelbin e jetës,… së një bime.
I zhytur kështu në autopsinë time, në atë copë dhè më të brëndshëm, në atë dhè që e kish shoqëruar bimën për gjithë jetën, i zhytur në atë thelb, në rrënjët e asaj bime, të asaj bime tashmë të tharë, të cilën mbaja në duar, ashtu duardredhur, gjithë kureshtje, ankth, emocione, për të kuptuar një të vërtetë, pra për të kuptuar përse ai qiparis i limontë mu tha, dëgjova papritur zërin e dashur të gruas, i cili më zgjoi nga këto shtëllunga angushtimesh, që më ishin mbërthyer në fyt:
E - më tha, me atë shikimin e saj që gjithmonë më ëmbëlson - kupton gjë, përse na u tha qiparisi?
Po” - i thashë, duke psherëtirë dhe gati sa s’qava – “shpirti i kësaj bimë ka vuajtur nga ajo sëmundje, që në gjuhën frënge quhet, Mal de pays dhe që ne në shqip i themi, ligështimi që vjen nga lidhja e fortë me bukën e dheut.

Ilia V. Ballauri
Mars 2012.

rrenja_dhe_buka_e_dheut  
 
Lexoni gjithashtu / More Articles :

» BK/SHJT - "Na jep të kafshojmë një herë"

 Në përgjithësi, gjithmonë fëmijët kanë dashur të hanë, disa herë më tepër se zakonisht, gjatë ditës. Përveç nevojës biologjike, të ngrënit për ta, shpesh bëhet edhe një lloj kënaqësie, apo argëtimi, apo psikozë më vete. Gjithmonë fëmijët me vënd e pa vënd, me kohë e pa kohë, kanë kërkuar të hanë. Kjo...

» KE6/1 - Mjeshtra të punimeve të ndryshme metalike dhe mekanike, më 1911 në Korçë.

1. Mjeshtra të punimeve të ndryshme metalike dhe mekanike, më 1911 në Korçë ishin:Perikli TeneqexhiPandeli KostandiniThemistokli Gjeorgji.2) Ndreqësa armësh: Vëllaz. Theohar KondakçiKoço PeristeriEvthim PeristeriTheohar Filipi.3) Thika bërësDhimitër Samarinioti.Në këtë kohë, në Korçë kish gjithashtu edhe një agjensi të...

» KE3/26 - Mbi disa marka (shqpt.) të cigareve të përdorura në gjysmën e dytë të shek. të 20-të.

Cigaret e kësaj periudhe ishin kryesisht pa filtër dhe fillonin nga cilësia më e keqe, e deri në atë më të mirën, sipas kësaj rradhe:Vullneti, cigare shumë të dobëta të futura në të ashtuquajturën qeskë, shiteshin 8 lek të vjetra. Kishin copra flete, fibra dhe byk duhani.Drini  (me 10 cigare), të futura në kuti, shiteshin 10...

» KE9/13 - Mbi rrrugën e gjatë të përfitimit të një profesioni (zanati) në kohët e pushtimit turk.

 (Shënim: Për hartimin e këtij hulumtimi jemi bazuar kryesisht tek bot. „Esnafet Shqiptare“ aut. Z. Shkodra. Akad. Shkenc. Shqipërisë, 1973, fq.89 - 106.)Përfitimi dhe ushtrimi i një profesioni, i një mjeshtërie të caktuar, apo një zanati, më parë, në kohën e pushtimit turk por edhe më pas, deri aty nga mesi i shekullit të 20...

» BK/SHJT - Mbi xhiron në Korçë. - Skicë

Përgatiti: dr. Ilia V. BallauriNë Korçë, shëtitja në bulevardin qëndror të qytetit, ka qënë të paktën për njëqind vjetët e fundit, një prej mënyrave kryesore dhe në kohë të caktuara mbase e vetmja, e çlodhjes, e qetësimit shpirtëror, e argëtimit, e marrëdhënieve shoqërore, për qytetarët tanë. Bulevardi, xhiroja pra...

Share