Aforizma - Jorge Luis Borges

 

Gjithmonë paradisin e kam imagjinuar si një lloj biblioteke.
*
Si paradisi ashtu dhe feri më duken si shume, qoftë per të shpërblyer qoftë për të ndëshkuar. Veprimet e njerëzve nuk meritojnë as njërën as tjetrën.
*
Një përkthim asnjëherë nuk është besnik ndaj origjinalit.
*
Të biesh në dashuri, do të thotë të ndërtosh një lloj besimi ndaj një perëndie që një ditë, do të bjerë.
*
Asgjë nuk është ndërtuar mbi gur, të gjitha janë ndërtuar mbi rërë, por ne duhet të ndërtojmë, sikur ndërtojmë mbi gur.
*
Çapitem aq ngadalë, njësoj si dhe ai, që vjen së largu dhe që nuk pret, që të arrijë kurkund.
*
Të pranosh të panjohurat, do të thotë që, të gjitha gjërat të jenë të mundëshme, edhe Zoti edhe Trinia e Shënjtë. Bota që jetojmë është aq e çuditshme sa gjthçka mund të ndodhë dhe mund të mos ndodhë. Duke pranuar të pa njohurën, i jap mundësi vetes të jetoj në një botë më të madhe, më fantastike, në një lloj bote misterioze. Dhe kjo gjë, më bën që të jem më tolerant.
*
Kur vjen fundi, njeriu nuk ka më fantazi dhe imagjinatë, ka vetëm fjalë, fjalë.

 

 

F._Pessoa Fernando António Nogueira de Seabra Pessoa, ose shkurt, Fernando Pessoa (1888 - 1935) konsiderohet si një nga shkrimtarët më të mëdhenj të shekullit të 20-të për gjithë botën, dhe një nga shkrimtarët më të mëdhenj portugezë për të gjitha kohërat. Ai ish një poet, një kritik, përkthyes, mendimtar, eseist, tepër elegant, i thellë, misterioz, filozofik, i kuptueshëm dhe i pakuptueshëm  që admirohet sot veçanërisht, në të gjithë botën.
Ja disa copëza nga bota e tij shpirtërore.

*
….
A ka një lule vërtet bukuri?
A ka një frut vërtet bukuri?
Jo! Këto kanë vetëm formë dhe ngjyrë.
Dhe ekzistencë.
Bukuria është emri i një diçkaje që nuk ekziston,
është ajo që unë mendoj, për shkak të kënaqësisë që ndjej.
….
*
Lehtë, lehtë, shumë lehtë,
shumë lehtë vjen këtu një fllad,
dhe po ashtu lehtë kalon.
Ndërsa unë,
unë, nuk di seç mendoj në këtë çast,
madje as nuk dua që ta di.
*
Si njerëz që jemi, jemi që të gjithë qënie të vdekshme, por me një kohëzgjatje jetese të përcaktuar.  Kush më të gjatë dhe kush më të shkurtër. Disa vdesin kur vdesin, disa të tjerë jetojnë diçka më tepër në kujtesën e të tjerëve, të atyre pra që i njohën ose të të dashurve të tyre, disa të tjerë mbeten në kujtesën e kombit të vet, disa të tjerë ja dalin mbanë të jetojnë në mbarë epokën e qytetërimit kur jetuan dhe janë fare pak ata, që kapin nga njëri skaj në skajin tjetër rrymat e qytetërimeve të ndryshme.
Sido që të jetë, që të gjithë i përrethon errësira e kohës, e cila në fund të fundit i mund të gjithë, të gjithë pra i gllabëron uria e humnerës së pafundme që quhet kohë, … të mendosh që të përjetësohesh nuk është veçse një dëshirë dhe të mendosh, të mbetesh përgjithmonë, është të mashtrosh vetveten.
*
Jeta është një lëmsh që e ka mbështjellë dikush dhe ka kuptim vetëm po ta shpështjellësh atë dhe ta shtrish në gjithë gjatësinë e vet apo edhe, ta rimbështjellësh atë mirë.
*
Jetën e mendoj sikur jam në një han, ku më duhet të qëndroj aty derisa të vijë të më marrë karroca e humbësisë. Nuk e di se ku do të më shpjerë, nuk di, nuk di gjë.
*
Ora e murit është vendosur diku në thellësi, aty mes orendive të tjera. Çdo gjysmë ore ajo troket, troket thatë dhe pa shprehje. Gjithçka është po aq, po aq e thellë, po aq e thatë, po aq e errët, po aq e ftohtë!
*
Janë të bekuar ata që jetën e tyre nuk ja besojnë asnjë njeriu!
*
Po qe se zemra do të kish mundësi të mendonte, ajo do të kish ndaluar së rrahuri.
*
Të gjithë njerëzit janë të veçantë, pra janë përjashtime të një rregulli që nuk është. Pra nuk ka rregulla.
*
Vlera e gjërave nuk qëndron në atë sesa ato zgjatin, por në intesitetin me të cilin ato ndodhin dhe shprehen. Është kjo arsyeja që ka momente të paharruara dhe njerëz të veçantë.
*
Çuditem, nëse mund të përfundoj dot ndonjë gjë. Çuditem dhe vuaj. Instikti im për perfekten, më pengon që të përfundoj diçka, madje mundet që më pengon edhe për të filluar diçka. Por duket, se kam kënaqësi dhe kuturis për të filluar diçka. Ajo ç’ka unë arrij, duket se nuk është një produkt i një dëshire të vullnetshme, por i një dëshire që më rrëmben. Filloj një vepër duke mos patur forcë që të paramendoj dhe përfundoj një të tillë, sepse nuk kam kurajo të shkëputem prej saj.


Shqipëroi: Ilia V. Ballauri 

 
Lexoni gjithashtu / More Articles :

» BK/LA - Poezi prej autorëvë të lashtë, Getulikos dhe Arkias, e recituar dhe e shoqëruar me muzikë

                                         Zgjodhi dhe Shqipëroi: Ilia V. BallauriRecitoi: Paola TashoSinteza muzikore: Nonda KajnoGetulikos, është një poet krejt і pa njohur dhe plot pika të errëta. Mund të ketë jetuar në shek. I-rë pas lindjes së Kr. pra në...

» KE10/8 - Apotropizmi në librat e shtypura në Tipografinë e Voskopojës më 1744

Medusa sipas mitologjisë ish një përbindësh deti, femër, që kush e shihte atë, ngurosej dhe kthehej menjëherë në shkëmb. Kësaj gorgone-përbindësh, ju pre koka prej Perseut. Mithi thotë se Perseu ish dërguar për të vrarë Medusën, dhe në këtë detyrë ai u ndihmua prej perëndeshes Athina. Kjo e pajisi heroin me sandale me...

» BK/LA- Poezi e recituar dhe e shoqëruar me muzikë - Anakreonti: Pela thrakiote.

                                                                                                                             {mp3}13 - 13.Anakreonti - Pela thrakiote,...

» BK/LA - Poezia - Vargje platonike dashurie, të recituara dhe të shoqëruara me muzikë.

                                                  Platoni, filozofi і madh, jetoi në kapërxim të dy shekujve, V-të dhe të IV-të para Kr. Lindi dhe vdiq në Athinë (428-347). Që në vogëli ai mori një edukim...

» MZ/Poezia - Homeri mbi kapjen në flagrancë të pabesisë bashkëshërtore.

  Për herë të parë, nuk ka qënë njeriu por perënditë që kanë dashuruar vjedhurazi duke shkelur besën bashkëshortore, kështu thonë mithet dhe kështu thotë Homeri, tek rapsodia e 8-të e Odisesë. Perëndia e bukurisë femërore, e dashurisë, e të shtriturit në shtrat, Afërdita (ose Venusi, për latinët), e pa përmbajtur për...

Share