Aforizma të eruditëve grekë dhe romakë: Për bukurinë.

 


Bukuria është dhuratë e Zotit.
Aristoteli
*
Bukuria individuale i hap rrugën njeriut, më tepër sesa një rekomandim.
Aristoteli
*
Sigurisht që bukuria është një dhuratë e mirë e Zotit, por duket se vetë Zoti mendoi se kjo, bukuria pra, nuk është ndonjë e mirë e madhe, përderisa ai e dha atë edhe tek njerëz të liq.
Shën Agustini
*
Në çastin që një vajzë fillon e nuk ka më ndrojtje dhe nuk skuqet më, atëhere ajo ka humbur pjesën më tërheqëse dhe më fuqiplotë të bukurisë së vet.
Grigori i 1-rë, shek 6-të
*
Të lutem o Zot, më bëj të bukur përbrenda.
Sokrati
*
Bukuria e stilit, e harmonisë, e hijeshisë dhe e një ritmi të mirë, varen nga thjeshtësia.
Platoni
*
Njësoj si mund të gabojë një mëndje kur ajo gjykon nën veprimin e pijes së verës, ose një sy, kur ai sheh në errësirë, ashtu mund të gabojë edhe një shpirt, kur ai është i dehur prej një bukurie.
Ovidi
*
Njoh dikë që kur pa një grua me një bukuri goditse, ju lut Krijuesit për të. Duket pra se pamja e saj e ndriçoi atë burrë, që t'i drejtohej Zotit me përdëllim.
Shën Joan Klimakus, shek. 7-të
*
Ç'ka është e bukur është e mirë dhe, kush është i mirë, shpejt do të konsiderohet edhe si i bukur.
Safo
*
Asgjë e bukur nuk është e bukur, po qe se shikohet nga të gjitha këndvështrimet.
Horaci
*
Kur në mesnatë kandili shuhet,
të gjitha gratë, kanë një bukuri që s’thuhet.
Plutarku





 

A e dini se kush i pari njofton, jep kushtrimin e zgjimit,
të ditës tjetër, fillimin,
në një qytet me dy milion banorë,
qytet që s’fle njëzet e katër orë,
qytet i madh ky, pa fund, që nuk çlodhet, nuk qetësohet,
që veç dremit për disa çaste dhe pastaj,
nis ditën e re dhe përsëri vrapon, nxitohet  e nxitohet?

Ja!
Aty mes dritave, makinave, betonit, konsumit, reklamave pa fund,
mes semaforëve hap e mbyll, pub-eve të mesnatës,
frenove të befasishme, aty ku dëgjohet - Okay - gjithkund,
vitrinave Benetton, Oliver, bar-pjanove monotonë të dremitur nën blous,
aty ku gishtat prekin e veç prekin celularët me touch,
aty ku tashmë, është çoroditur gjthçka dhe gjithkush,
e pra,
edhe aty, si dhe dikur, zgjimin na i thotë përsëri,
një këndez,
që s’di sesi është gjendur, se ku ndodhet,
por që e dëgjoj të këndojë, ki ki ki, çdo mëngjez,
me përpikmëri,
krenar dhe i çkujdesur këngën e tij,
thuajse nuk rron në këtë det lëvizjeje që gjithçka e bluan, e përcjell,
thuajse është në përrallën e vet me gjysmagjel,
thuajse kërkon, ngul këmbën në të tijën, sikur do të na thotë,
- Ç’na i ndërruat më këtë ditë! Ç’na i bëtë kështu këtë botë! -
thuajse për atë edhe tani,
ligjet e fshatit vazhdojnë, janë ende në fuqi.

 

Ilia V. Ballauri,
duke zbardhur dita,
6/7/2013.


 

Share