Aforizma - Jorge Luis Borges

 

Gjithmonë paradisin e kam imagjinuar si një lloj biblioteke.
*
Si paradisi ashtu dhe feri më duken si shume, qoftë per të shpërblyer qoftë për të ndëshkuar. Veprimet e njerëzve nuk meritojnë as njërën as tjetrën.
*
Një përkthim asnjëherë nuk është besnik ndaj origjinalit.
*
Të biesh në dashuri, do të thotë të ndërtosh një lloj besimi ndaj një perëndie që një ditë, do të bjerë.
*
Asgjë nuk është ndërtuar mbi gur, të gjitha janë ndërtuar mbi rërë, por ne duhet të ndërtojmë, sikur ndërtojmë mbi gur.
*
Çapitem aq ngadalë, njësoj si dhe ai, që vjen së largu dhe që nuk pret, që të arrijë kurkund.
*
Të pranosh të panjohurat, do të thotë që, të gjitha gjërat të jenë të mundëshme, edhe Zoti edhe Trinia e Shënjtë. Bota që jetojmë është aq e çuditshme sa gjthçka mund të ndodhë dhe mund të mos ndodhë. Duke pranuar të pa njohurën, i jap mundësi vetes të jetoj në një botë më të madhe, më fantastike, në një lloj bote misterioze. Dhe kjo gjë, më bën që të jem më tolerant.
*
Kur vjen fundi, njeriu nuk ka më fantazi dhe imagjinatë, ka vetëm fjalë, fjalë.

 

 

Pleqëria

 

Të dy po mplakemi,

si unë, si ti.

 

Vërtet,

a mendove ndonjëherë,

si është pleqëria?

 

Eh, syri i përgjumur,

që mbyllet përpara se nata të bjerë.

Kokë e përgjumur,

e pakrehur deri në mesditë,

dhe ec-ejake aty këtu me bastun,

brenda shtëpisë,

me porta të mbyllura.

 

Pleqëri do të thotë,

të mos guxosh,

në pasqyrë të shikohesh,

dhe tek librat,

tu shmangesh gërmave të vogla.

Në pleqëri,

thellohet dashuria për miqtë e vjetër dhe,

shoqëria me të rinjtë,

bëhet gjith’ e më e pa dëshiruar.

 

I vetmi gëzim i yni,

që na ka mbetur,

me zë të ulët,

të bashkëkuvendojmë,

si gjithmonë, unë e ti.


Po Chu-yi, (v.772-846), burrë shteti dhe poet i “periudhës së artë” Tang. Në Japoni njihet me emrin Hakkyoi. Ishte anëtar i Akademisë Hanlin. Shkrojti rreth 2800 poezi lirike por edhe erotike, të cilat i kopjonte dhe i shpërndante gjithandej vetë me qëllim që të mbeteshin të gjalla në kohë. Thuhet se ai i mbante mënd gjithë poezitë e veta dhe se ish në gjëndje të vazhdonte çdo njërën prej tyre aty ku të tjerët e harronin. Dy poema të tij relativisht të gjata janë ndër më të bukurat në letërsinë kineze, “Kënga e dhimbjes që s’mbaron” dhe “Kënga e luajtëses së flautës”. Këtu kam sjellë, shqipërimin e pozise “Pleqëria”.


Nxjerre nga: Vargje te lashta,
Shqiper: Ilia V. Ballauri,
Bot.Uegen, 2010 fq. 211 me ilustr.

 


 

Share