Aforizma - Për kopshtet

 

“Zoti fuqiplotë fillimisht krijoi kopshtin…
freskimin më të madh të shpirtit të njeriut.
Pa kopshte,
pallatet dhe ndërtesat,
s’janë gjë tjetër,
veçse punë të trasha, të dorës së njeriut.”
Francis Bacon
(1561-1626)
*
“Dhe kështu…
… Zoti në lindje të Edemit,
mbolli një kopsht
dhe aty pastaj,
vendosi njeriun, të cilin ai e pat krijuar.”
Genesis 2: 8-9
*
“Unë mendoj se,
ka aq shumë lloje të ndryshme, kopshtesh,
sa edhe lloje të ndryshme poezish.”
Joseph Addison
(1672-1719)
*
“Të humbësh ndjenjën e prekjes së lules,
do të thotë,
të pësosh ndarjen me botën,
në shkallën më të lartë.”
Albert Camus
(1913-1960)
*
“[Në një peizazh ku ve dorë njeriu,]
gjithmonë duhet të çfaqen bukuritë natyrale
dhe,
të fshihen difektet natyrale.”
Humphrey Repeton
(1752-1818)
*
“Do të desha që kur të më vinte fundi,
vdekja,
të më gjente në kopsht, aty pra, duke mbjellë……
Michel Eyquem de Montagne
(1533-1592)


 

Van Gogh, Kopshti prapa shtëpisë, v. 1888

 

Almanak_italian_i_vitit_1922 Shitësi: Ajde revista, almanakë të rinj, kalendarë, ju nevojiten zotërinj, blini almanakë!
Kalimtari: Ke kalendarë për Vitin e Ri?
Sh. Sigurisht zotni.
K. Besoni se do të jetë i mbarë, ky Vit i Ri?
Sh. Oh, i nderuar zotni, po, me siguri.
K. Si ky vit që shkoi?
Sh. Më tepër, shumë më i mbarë.
K. Si një vit më parë?
Sh. Më tepër, më tepër, do të jetë më i lumtur.
K. Si parvjet? S'do t'iu pëlqente juve që ky vit i ri të ishte si një nga këta vitet e fundit?
Sh. Jo zotni, nuk do të më pëlqente.
K. Sa vite kenë kaluar që atëhere kur ju filluat të shisni kalendarë.
Sh. Duhet të bëhen nja njëzet vjet, zotni i nderuar.
K. Cilit vit prej këtyre njëzet vjetëve, do të dëshironit t'i ngjiste ky vit i ri?
Sh. Si t'iu them? Nuk e di.
K. Nuk iu kujtohet ndonjë vit si më i veçantë, që të kesh qënë si më i lumtur?
Sh. Si t'iu them? Ç'është e vërteta jo, zotni i nderuar.
K. E megjithatë, jeta është një gjë e bukur, apo jo?
Sh. Kjo dihet.
K. A do të deshit t'i rijetonit edhe një herë këto njëzet vjet ose më mirë gjithë kohën e shkuar që nga ky çast e deri në momentin kur u lindët?
Sh. Eh zotëri, këto janë punëra të perëndisë.
K. Më thuaj, a do të deshe të rijetoje edhe një herë, jetën që ke bërë deri tani pra këtë jetë, as më tepër as më pak, me gjithë të mirat dhe të këqiat që ke kaluar?
Sh. Jo, këtë nuk do ta desha.
K. Pa më thuaj, ç'farë jete tjetër do të deshe të bëje? Jetën që kam bërë unë, jetën që ka bërë një princ, apo të ndonjë tjetri? A e beson se, këdo që të pyesje si mua, si princin, si atë tjetrin, do të përgjigjej njësoj, si u përgjigje ti? Pra a e beson se asnjë nuk dëshiron të ribëjë të njëjtën jetë që ka bërë, pra a e beson se asnjë nuk ka dëshirë të kthehet mbrapa e të jetojë të njëjtat gjëra?
Sh. Po këtë e besoj.
K. Po mirë çfarë jete do të dëshëroje ti?
Sh. Do të desha një jetë të tillë si të ma jepte perëndia pa asnjë ndryshim.
K. Pra nj
ë jetë krejt të rastit që të mos dish asgjë paraprakisht, si nuk dimë gjë për vitin e ri.
Sh. Po, pikërisht një të tillë.
K. Edhe unë kështu do të desha po qe se do të duhej të rijetoja, bile të gjithë këtë do të deshin. Por kjo nga ana tjetër është një shenjë që tregon se rastësia deri tani të gjithëve, na ka trajtuar keq. Duket qartë se secili ka përshtypjen se më tepër është trajtuar keq prej rastësisë, sesa mirë.
Megjithatë duket qartë se po qe se jeta njihet paraprakisht e dihet se ç'të mira e ç'të këqia, do të na sjellë, përsëri asnjëri nuk do të dëshironte, të jetonte një jetë të tillë. Pra jeta që është e bukur nuk është ajo që dihet që më parë por ajo që nuk njihet, jo jeta e shkuar por ajo e ardhme. Me vitin e ri që vjen rastësia do të fillojë të na trajtojë mirë të gjithëve, mua, ty e do të fillojë një jetë e lumtur. Apo nuk është kështu?
Sh. Le të shpresojmë.
K. Ajde, më jep kalendarin më të bukur që ke.
Sh. Urdhëro zotni, ky këtu, koston tridhjet solde.
K. Urdhëro tridhjet solde.
Sh. Faleminderit i nderuar zotni, mirupafshim.....
Ajde almanakë, kalendarë të rinj......

Shqipëroi nga italishtja:
Ilia V. Ballauri
1995

Kjo pjesë e shkruar në Firence më 1832, e nxjerrë prej veprës më të njohur të G. Leopardit, Operette morali, konsiderohet si kondesim i mendimit të tij për jetën, gjë që e jep edhe tek vepra, Zibaldone, (Pensieri), citojmë:
... gjatë jetës qe kemi jetuar dhe që e njohim mirë, të gjithë kemi provuar më tepër të këqia sesa të mira dhe kur dëshirojmë dhe kërkojmë të jetojmë akoma, ajo që na shtyn, nuk është veç se mosnjohja e të ardhmes, apo iluzioni i shpresës, pa të cilin iluzion dha pa të cilën mosnjohje, nuk do të deshim të jetonim, ashtu si dhe nuk do të deshim të jetonim ashtu si kemi jetuar. ... 


 
Lexoni gjithashtu / More Articles :

» MZ - Aforizmë: Nektar Tërpo - Voskopojari

Stilponi që ishte filozof në Megara, u zu rob, kur u pushtua vëndi i tij prej tiranit Dhimitër. Si skllav atë e shpunë përpara mbretit, i cili e pyeti: “A humbe ndonjë gjë ti nga ky pushtim?” Stilponi u përgjegj: “Jo, nuk humba asgjë. Ato çka ishin të miat, pra mësimet dhe studimet, i kam përsëri. Përsa u takon të tjerave,...

» MZ - Aforizmë: Meneandri

Në një kompleks koral të një pjese teatrale, nuk këndojnë që të gjithë, por dy a tre. Të tjerët, të përzierë atje, qëndrojnë të ngulur në kor vetëm për numër.Në jetë pra, rrojnë vetëm të gjallët e vërtetë. Meneandri, sipas Stobeut, tek Antologjia, 121, 11Shek. IV para Kr.

» MZ - Letrat - Psikologji - Giacomo Leopardi: Mbi përballimin e thashethemeve dhe përgojosjeve.

Koha është mjeku më i madh, i shërimit prej dhimbjes dhe trishtimit por, koha është edhe mjeku më i madh i shërimit prej përgojosjeve dhe thashethemeve. Në qoftë se bota na përgojos për diçka, lidhur me mënyrat dhe veprimet tona, mirë a keq, ne nuk na mbetet gjë tjetër, veçse të këmbëngulim tek tona.Pas pak kohe kur kjo...

» MZ - Letrat - Psikologji - G. Leopardi dhe shoqeria e konsumit të shkrimv. dhe botimv. para 200 vj.

... Vazhdimisht është vënë në dukje se, sa më tepër në një vend dobësohen virtytet, pra dhe e vërteta, aq më tepër aty, zhvillohen cilësitë sipërfaqësore. Duket se e njëjta gjë ndodh edhe me letrat (pra me shkrimet), mbasi shohim se edhe në epokën tonë, sa më tepër ka tendencë të zhduket jo vetëm forca por dhe të...

» MZ - Thomas Hobbes (1588 - 1679)

Kur s'ka art dhe s'ka letra, nuk ka as edhe shoqëri të qytetëruar dhe ç'ka është edhe më e keqe se gjithçka, është se, në një shoqëri të tillë, ka vetëm frikë të vazhdueshme dhe rrezik për vdekje të tmerrshme, për më tepër, jeta e njeriut në atë rast, është e vetmuar, e varfër, e shëmtuar dhe e shkurtër.

Share