Aforizma - Jorge Luis Borges

 

Gjithmonë paradisin e kam imagjinuar si një lloj biblioteke.
*
Si paradisi ashtu dhe feri më duken si shume, qoftë per të shpërblyer qoftë për të ndëshkuar. Veprimet e njerëzve nuk meritojnë as njërën as tjetrën.
*
Një përkthim asnjëherë nuk është besnik ndaj origjinalit.
*
Të biesh në dashuri, do të thotë të ndërtosh një lloj besimi ndaj një perëndie që një ditë, do të bjerë.
*
Asgjë nuk është ndërtuar mbi gur, të gjitha janë ndërtuar mbi rërë, por ne duhet të ndërtojmë, sikur ndërtojmë mbi gur.
*
Çapitem aq ngadalë, njësoj si dhe ai, që vjen së largu dhe që nuk pret, që të arrijë kurkund.
*
Të pranosh të panjohurat, do të thotë që, të gjitha gjërat të jenë të mundëshme, edhe Zoti edhe Trinia e Shënjtë. Bota që jetojmë është aq e çuditshme sa gjthçka mund të ndodhë dhe mund të mos ndodhë. Duke pranuar të pa njohurën, i jap mundësi vetes të jetoj në një botë më të madhe, më fantastike, në një lloj bote misterioze. Dhe kjo gjë, më bën që të jem më tolerant.
*
Kur vjen fundi, njeriu nuk ka më fantazi dhe imagjinatë, ka vetëm fjalë, fjalë.

 

Almanak_italian_i_vitit_1922 Shitësi: Ajde revista, almanakë të rinj, kalendarë, ju nevojiten zotërinj, blini almanakë!
Kalimtari: Ke kalendarë për Vitin e Ri?
Sh. Sigurisht zotni.
K. Besoni se do të jetë i mbarë, ky Vit i Ri?
Sh. Oh, i nderuar zotni, po, me siguri.
K. Si ky vit që shkoi?
Sh. Më tepër, shumë më i mbarë.
K. Si një vit më parë?
Sh. Më tepër, më tepër, do të jetë më i lumtur.
K. Si parvjet? S'do t'iu pëlqente juve që ky vit i ri të ishte si një nga këta vitet e fundit?
Sh. Jo zotni, nuk do të më pëlqente.
K. Sa vite kenë kaluar që atëhere kur ju filluat të shisni kalendarë.
Sh. Duhet të bëhen nja njëzet vjet, zotni i nderuar.
K. Cilit vit prej këtyre njëzet vjetëve, do të dëshironit t'i ngjiste ky vit i ri?
Sh. Si t'iu them? Nuk e di.
K. Nuk iu kujtohet ndonjë vit si më i veçantë, që të kesh qënë si më i lumtur?
Sh. Si t'iu them? Ç'është e vërteta jo, zotni i nderuar.
K. E megjithatë, jeta është një gjë e bukur, apo jo?
Sh. Kjo dihet.
K. A do të deshit t'i rijetonit edhe një herë këto njëzet vjet ose më mirë gjithë kohën e shkuar që nga ky çast e deri në momentin kur u lindët?
Sh. Eh zotëri, këto janë punëra të perëndisë.
K. Më thuaj, a do të deshe të rijetoje edhe një herë, jetën që ke bërë deri tani pra këtë jetë, as më tepër as më pak, me gjithë të mirat dhe të këqiat që ke kaluar?
Sh. Jo, këtë nuk do ta desha.
K. Pa më thuaj, ç'farë jete tjetër do të deshe të bëje? Jetën që kam bërë unë, jetën që ka bërë një princ, apo të ndonjë tjetri? A e beson se, këdo që të pyesje si mua, si princin, si atë tjetrin, do të përgjigjej njësoj, si u përgjigje ti? Pra a e beson se asnjë nuk dëshiron të ribëjë të njëjtën jetë që ka bërë, pra a e beson se asnjë nuk ka dëshirë të kthehet mbrapa e të jetojë të njëjtat gjëra?
Sh. Po këtë e besoj.
K. Po mirë çfarë jete do të dëshëroje ti?
Sh. Do të desha një jetë të tillë si të ma jepte perëndia pa asnjë ndryshim.
K. Pra nj
ë jetë krejt të rastit që të mos dish asgjë paraprakisht, si nuk dimë gjë për vitin e ri.
Sh. Po, pikërisht një të tillë.
K. Edhe unë kështu do të desha po qe se do të duhej të rijetoja, bile të gjithë këtë do të deshin. Por kjo nga ana tjetër është një shenjë që tregon se rastësia deri tani të gjithëve, na ka trajtuar keq. Duket qartë se secili ka përshtypjen se më tepër është trajtuar keq prej rastësisë, sesa mirë.
Megjithatë duket qartë se po qe se jeta njihet paraprakisht e dihet se ç'të mira e ç'të këqia, do të na sjellë, përsëri asnjëri nuk do të dëshironte, të jetonte një jetë të tillë. Pra jeta që është e bukur nuk është ajo që dihet që më parë por ajo që nuk njihet, jo jeta e shkuar por ajo e ardhme. Me vitin e ri që vjen rastësia do të fillojë të na trajtojë mirë të gjithëve, mua, ty e do të fillojë një jetë e lumtur. Apo nuk është kështu?
Sh. Le të shpresojmë.
K. Ajde, më jep kalendarin më të bukur që ke.
Sh. Urdhëro zotni, ky këtu, koston tridhjet solde.
K. Urdhëro tridhjet solde.
Sh. Faleminderit i nderuar zotni, mirupafshim.....
Ajde almanakë, kalendarë të rinj......

Shqipëroi nga italishtja:
Ilia V. Ballauri
1995

Kjo pjesë e shkruar në Firence më 1832, e nxjerrë prej veprës më të njohur të G. Leopardit, Operette morali, konsiderohet si kondesim i mendimit të tij për jetën, gjë që e jep edhe tek vepra, Zibaldone, (Pensieri), citojmë:
... gjatë jetës qe kemi jetuar dhe që e njohim mirë, të gjithë kemi provuar më tepër të këqia sesa të mira dhe kur dëshirojmë dhe kërkojmë të jetojmë akoma, ajo që na shtyn, nuk është veç se mosnjohja e të ardhmes, apo iluzioni i shpresës, pa të cilin iluzion dha pa të cilën mosnjohje, nuk do të deshim të jetonim, ashtu si dhe nuk do të deshim të jetonim ashtu si kemi jetuar. ... 


 
Lexoni gjithashtu / More Articles :

» KE6/37 - Kalendari Korça në vitet 20 - 30, të shek. 20 - të

Kalendari “Korça”, në vitet ’20 – 30’, ishte një buletin me rreth 50 faqe, që nxirrte në atë kohë në qytetin tonë, çdo vit, botuesja dhe shtypshkronja, Dhori Koti.Kalendari në fjalë përmbante:Kremtimet, ngjarjet e një viti më parë, këngë, vjersha, rrëfenja si dhe shkrime humoristike dhe zbavitëse. Shitej me një...

» MZ - Aforizmë: P.L. de Ayala

Asy como la sombra nuestra vida se va,que nunca mas torna nyn de nos tornara.Dhe kështu si dhe hijeja, shkon jeta jonë,për të mos u kthyer më kurrë, as ajo as ne.Pero Lopez de Ayala

» BK/LA - Poezia - Poezi e recituar dhe e shoqëruar me muzikë: Anakreont u mplake!

                                                               Shqipëroi Ilia V. Ballauri, reciton Nonda Kajno.Më thon’ gratë lozonjare,“Mbarove, Anakreont, u mplake,”“Ja shih vetveten, në...

» MZ - Thomas Hobbes (1588 - 1679)

Kur s'ka art dhe s'ka letra, nuk ka as edhe shoqëri të qytetëruar dhe ç'ka është edhe më e keqe se gjithçka, është se, në një shoqëri të tillë, ka vetëm frikë të vazhdueshme dhe rrezik për vdekje të tmerrshme, për më tepër, jeta e njeriut në atë rast, është e vetmuar, e varfër, e shëmtuar dhe e shkurtër.

» KE3/15 - Vargje erotike prej Asdrenit.

Aleksandër Stavre Drenova, ose i njohur si Asdreni (1872 – 1947) poeti dhe publicisti i madh prej Drenove, shkruesi i një sërë shkrimeve, shkruesi i himnit kombëtar (i cili zyrtarisht njihet me tre strofa por që në origjinal ka patur gjashtë), ka shkruar edhe këto vargje erotike si më poshtë:O moj ti me sy të zinj,Q’i ke flokët...

Share